مصطفی زارعی پور

درباره مصطفی زارعی پور

من مصطفی زارعی پور, متولد روستای کوحیدر از توابع شهرستان بشاگرد و ساکن شهر میناب هستم. مسیر زندگی من از همان سال های کودکی با مدرسه و معلمی گره خورد؛ مسیری که امروز پس از بیش از دو دهه خدمت در آموزش وپرورش, همچنان با عشق و انگیزه ادامه دارد.

تحصیلات ابتدایی را در زادگاهم, روستای کوحیدر, آغاز کردم. در آن سال ها مدرسه راهنمایی در روستا وجود نداشت و برای ادامه تحصیل راهی روستای بلبل آباد شدم. دوره دبیرستان را در روستای جکدان و دوره پیش دانشگاهی را در روستای خمینی شهر گذراندم. سپس با شرکت در کنکور, در مرکز تربیت معلم بندرعباس پذیرفته شدم و در سال 1386 فارغ التحصیل شدم. از مهرماه همان سال, رسماً وارد آموزش وپرورش بشاگرد شدم و نخستین تجربه معلمی خود را در روستاهای دورافتاده کور و بن حصار از توابع بخش درابسر آغاز کردم.

از همان دوران دبستان, رؤیای معلم شدن را در سر داشتم. همیشه معلم را انسانی شریف, اثرگذار و سرنوشت ساز می دانستم؛ کسی که می تواند مسیر زندگی یک انسان را تغییر دهد. وقتی خودم به جایگاه معلمی رسیدم, تلاش کردم آن تصویری را که از یک معلم در ذهن داشتم, در عمل زندگی کنم؛ معلمی که تنها انتقال دهنده مطالب درسی نباشد, بلکه در رشد شخصیت, اعتماد به نفس و آینده دانش آموزان نیز نقش داشته باشد.

در طول سالهپای خدمت, علاوه بر تدریس, در فعالیت های آموزشی و علمی مختلف نیز حضور داشته ام. در دوران دانشجویی در زمینه طراحی سؤالات عینی موفق به کسب رتبه اول شدم و به مدت پنج سال به عنوان سرگروه آموزشی با گروههای درسی همکاری کردم. همچنین سابقه داوری جشنواره های علمی دوره متوسطه اول, از جمله جشنواره خوارزمی, الگوهای برتر تدریس, درس پژوهی و مسابقات علمی را در کارنامه خود دارم.

اکنون با 21 سال سابقه خدمت در دوره های متوسطه اول و دوم, در دبیرستان پسرانه ابن سینای جکدان و دبیرستان دخترانه حجاب اهون در شهرستان بشاگرد مشغول خدمت هستم. در طول این سال ها, مهمترین هدفم همیشه این بوده که دانش آموزانی توانمند, بااعتماد به نفس, مسئولیت پذیر و مفید برای جامعه تربیت کنم.

برای من, هر روز تدریس یک خاطره است. حتی اگر با خستگی یا دغدغه های زندگی وارد کلاس شوم, شور و شوق دانش آموزان و نگاه معصومانه و منتظرشان, تمام ذهنم را به خود مشغول میکند و باعث میشود برای لحظاتی همه مسائل را فراموش کنم و با تمام وجود در کلاس حضور داشته باشم. شاید یکی از شیرین ترین دستاوردهای این سالها, قبولی 25 نفر از دانش آموزانم در دانشگاه های دولتی و مراکز تربیت معلم, به ویژه دانشگاه فرهنگیان باشد؛ با این حال, موفقیت هر یک از دانش آموزانم در هر زمینه ای, برای من ارزشمند و مایه افتخار است.

اولین روز مهر همیشه برای من حال وهوای خاصی داشته است. در تمام سال های خدمتم, این روز را فرصتی برای آغاز یک رابطه انسانی تازه با دانش آموزان دانسته ام؛ روزی برای آشنایی, دوستی و ساختن اعتماد. تلاش میکنم در کنار نقش معلم, دوست و راهنمای دانش آموزان نیز باشم, با علایق و روحیات شان آشنا شوم, حرف هایشان را بشنوم و در مسیر رشد و آینده شان همراهشان باشم.

یکی از اصول مهم من در تدریس, توجه به تفاوت های فردی دانش آموزان است. باور دارم هر دانش آموز استعداد, توانایی و مسیر رشد منحصر به فرد خودش را دارد. به همین دلیل تلاش میکنم با شناخت توانمندی های مختلف دانش آموزان و قرار دادن آنان در گروههای مناسب, زمینه ای فراهم کنم تا استعدادهای پنهانشان شکوفا شود, مشارکت بیشتری داشته باشند و اعتماد به نفسشان افزایش پیدا کند.

برای من, معلمی فقط یک شغل نیست؛ بخشی از هویت و زندگی من است. سالهاست که در کنار دانش آموزانم یاد میگیرم, تجربه می کنم و رشد می کنم. باور دارم شاید یک جمله, یک تشویق, یک لبخند یا حتی یک فرصت کوچک از سوی معلم بتواند مسیر زندگی یک دانش آموز را تغییر دهد. به همین دلیل هنوز هم با همان آرزوی دوران کودکی, با عشق به کلاس درس میروم و امیدوارم سهم کوچکی در ساختن آیندهای بهتر برای دانش آموزان و جامعه ام داشته باشم.