مهارت ها

سوابق شغلی

چرا استاد نامداری؟؟

راههای دریافت اطلاعات کلاس

اطلاعات تماس

موسیقی

گالری

نظرات و پیشنهادات

ثبت نظرات

موسیقی کلاسیک ایرانی همچون درختی است که ریشه ی آن را سابقه کهن این موسیقی تشکیل می‌دهد. 

تنه اصلی این موسیقی ردیف،یا به عبارت دقیق تر،مجموع ردیف های سازی و آوازی است.

از این تنه هفت شاخه ی اصلی منشعب می شوند که هفت دستگاه موسیقی ایرانی را تشکیل می دهند.این هفت دستگاه عبارتند از:شور،نوا،سه گاه،چهارگاه،همایون،ماهور و راست پنجگاه.

از شاخه ی شور چهار شاخه ی کوچک تر منشعب می‌شوند که آوازهای این دستگاه را تشکیل می دهند.این آواز ها عبارتند از:ابوعطا،بیات ترک،افشاری و دشتی.

از شاخه ی همایون یک شاخه ی کوچکتر منشعب می شود که آواز بیات اصفهان است.

هر کدام از این دوازده شاخه گوشه های مختلفی را در خود جا داده اند.برخی از این گوشه ها گوشه های با مد معین اند و برخی گوشه ها با مد غیر معین.در ضمن هر دستگاه یا آواز یک مقام اصلی دارد که به آن مقام مادر می گویند.این مقام در درآمد دستگاه ها معرفی می شود که محل رجوع همه ی گوشه هاست و باعث یکپارچگی دستگاه یا آواز می شود.

مقام مادر و مقام های گوشه های با مد معین این گونه به وجود می آیند:

همه ی آن ها نغمه هایی از گام بالقوه ی موسیقی ایرانی(که در آن همه ی نغمه های مورد استفاده در موسیقی ایرانی وجود دارند)را مورد استفاده قرار می دهند و آن ها را در یک یا دودانگ می گنجاندن و بر بعضی نغمه ها یا درجه ها تایید می‌کنند.(این درجه ها را شاهد،خاتمه،متغیر،ایست و آغاز می نامند)و همچنین سرمشق های لحنی خاص خود را به وجود می آورند.

به این ترتیب درخت موسیقی ایرانی،با ریشه ی کهن آن و با تنه ی ردیف،شاخه های اصلی دستگاه ها،شاخه های فرعی آواز ها و شاخه های نازک گوشه ها شکل می گیرد.برگ ها و میوه های این درخت قطعات موسیقی هستند که توسط موسیقی دانان مختلف ساخته یا به صورت بداهه اجرا می شوند.این برگ ها و میوه ها از همان شیره ای تغذیه می‌کنند که در درون تنه و شاخه ها جریان دارد.

به عبارت دیگر،ردیف دستگاه ها و آواز هامنبع تغذیه و سرچشمه ی اصلی قطعاتی است که توسط موسیقی دانان آفریده میشوند.